همان‌گونه كه در زيارت جامعه مىخوانيم : « و الحقّ معكم و فيكم و منكم و إليكم و أنتم أهله و معدنه ؛ حق همواره با شما و در ميان شما و از ناحيهء شماست و به سوى شما مىآيد و شما اهل حق و معدن آن هستيد » و مخصوصا در حديث معروفى كه شيعه و اهل سنّت آن را در كتب معروف خود نقل كرده‌اند ، مىخوانيم : « عليّ مع الحقّ و الحقّ مع عليّ يدور معه حيثما دار ؛ علي با حق همراه است و حق با على همراه ، به هر سو او مىگردد حق نيز با او مىگردد » . « 1 » نيز ممكن است اشاره به قرآن مجيد و سنّت معصومان ، يا اشاره به وجود علما و دانشمندان باشد و اين احتمال بعيد نيست كه همهء اين تفسيرهاى سه‌گانه در مفهوم جمله‌هاى بالا جمع باشد . در ادامهء اين سخن به رهروان راه آنها بشارت مىدهد كه در برابر انبوه مشكلات اطاعت ، تنها نيستند و امدادهاى الهى پىدرپى به يارى آنها مىآيد ، مىفرمايد : « به يقين براى شما در انجام هر طاعتى يار و ياورى از جانب خداوند سبحان خواهد بود كه زبانها را گويا مىكند و قلبها را ثابت نگه مىدارد ، به گونه‌اى كه براى آن‌كس كه بخواهد به آن اكتفا كند كافى است و براى آن‌كس كه شفا جويد مايهء شفاست » ؛ ( و إنّ لكم عند كلّ طاعة عونا من اللّه سبحانه يقول « 2 » على الألسنة ، و يثبّت الأفئدة . فيه ، كفاء لمكتف ، و شفاء لمشتف ) . آرى ! خداوند بندگان مؤمن خويش را تنها نمىگذارد زبانشان را گويا و قلب و ارادهء آنها را محكم مىدارد . اين امر كرارا در آيات قرآن منعكس شده است ؛ موسى بن عمران عليه السّلام از خدا زبان گويا مىخواهد و خدا به او ارزانى مىدارد ، افزون بر اينكه برادرش هارون را به يارى او مىفرستد ، تأكيد مىكند كه تنها نيستيد و من با شما هستم ، همه‌چيز را مىشنوم و مىبينم : « إِنَّنِي مَعَكُما أَسْمَعُ »

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 33 ، ص 376 ؛ شرح نهج البلاغهء ابن ابى الحديد ، ج 2 ، ص 297 . ( 2 ) . ضمير « يقول » به « اللّه » برمىگردد كه قبلا ذكر شده و معناى جمله اين است كه خداوند زبان آنها راى گويا مىكند و خير راى بر آن جارى مىسازد .